My Happy Day

นี่มันอะไรกัน สวรรค์กลั่นแกล้ง หรือเป็นเพราะพรหมลิขิต...

เมื่อในวันนี้ วันที่ปิดคอร์ดเรียนพิเศษ  เมื่อคืนฉันนอนดึกมาก จนแทบไม่มีแรงตื่นไปเรียนพิเศษ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่ง ที่ทำให้ฉันรู้ตัวว่า “ฉันต้องรีบไปเรียนพิเศษ เพราะอะไรนะหรอ....เพราะว่าวันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอเค้านะ” เพียงแค่ความคิดเท่านี้กลับทำให้ฉันมีแรงตื่นขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ วันนี้ฉันกะเพื่อนไปเรียนพิเศษเพียงเพราะว่าเป็นวันสุดท้าย แต่ในใจฉัน นึกเพียงอย่างเดียว ขอให้วันนี้ซึ่งเป็นวันสุดท้าย เราได้เจอเค้า ขอเพียงวันสุดท้ายให้เค้ากลับรถเมลล์คันเดียวกะฉันเหมือนวันก่อนๆ เมื่อฉันไปถึงที่เรียนพิเศษ เฮ้อ!!! ถอนหายใจเฮือกนึง ..นึกถึงแต่คำว่า คงเป็นวันสุดท้ายแล้วสินะ เทอมหน้าเราก้อไม่รุ้ว่าจะเรียนที่นี่เหมือนเดิมหรือป่าว หรือว่าเราจะไม่เรียนเลย สำหรับฉันเรียนหรือไม่เรียนก็ได้ แต่ฉันอยากรุ้ว่าเค้า เค้า!!จะเรียนเหมือนเดิมหรือป่าว หรือเค้าจะย้ายที่ นี่สินะปัญหาใหญ่..คิดหนัก++ คาบแรกเรียนคณิต เป็นไปอย่างราบรื่น ในใจก็นึกอยู่ ว่าเมื่อไหร่จะหมดคาบ..พอหมดคาบ ฉันกับเพื่อนก็ลงไปข้างล่าง ซึ่งเป็นคลังขนมของพวกเรา 55 ..แต่ที่ฉันลงมาซื้อขนมก้อเพราะว่าฉันรู้ว่าเค้าต้องลงมานั่งเหมือนกาน....ถึงแม้อากาศจะค่อนข้างเย็น แต่ด้วยความบ้าของกลุ่มเรา ซื้อไอศกรีมรับประทานครับท่าน!! ฉันไม่เคยกินไอศกรีมข้างล่างนะ เคยแต่ซื้อขึ้นไปกินในห้อง แต่วันนี้ กินส่งท้าย เมื่อฉันเห็นเค้านั่งหันหลัง ใส่เสื้อสีดำ(สีโปรดชองชั้น) นาฬิกาข้างซ้ายเทส์ชะมัดยาด ฉันนั่งกินไปมองแผ่นหลังเค้าไป มานช่างเป็นวันที่ฉันมีความสุขมาก และแล้วเค้าก็เดินผ่านหน้าฉันไปที่บันได แล้วก้าวขึ้นไปเรียน เท่านั้นแหละ!! ฉันไม่สนและไอ้ไอศกรีม ฉันรีบเดินตามไปอย่างไม่รีรอ แต่ก้อได้แต่เดินตามไปเท่านั้นแหละ ฉันก้อกลับเข้าห้อง .... ฉันไม่อยากเชื่อว่าเค้าจะเนื้อหอมจนมีเพื่อนของชั้น2คนที่แอบชอบเค้าเหมือนกัน!! คนนึงเพื่อนสนิทฉัน อีกคนก้อ...... เฮ้อ!!! แต่ฉันไม่แคร์หรอก ฉันปลื้มเค้ามากๆ ภาวนาตลอดหั้ยได้เจอเค้า หลังจากที่เลิกเรียน พอฉันลงมาก็ไม่เห็นเค้าซะแล้ว จนฉันแน่ใจแล้วว่าเค้าคงกลับบ้านไปแล้ว(มั้ง แต่เรายังมีหวังเว้ย) ฉันตามเค้าก้อคงไม่ทันอยุ่ดี จากนั้นฉันก้อไปร้านต้นกล้า..ร้านขาประจำ..ซื้อของหวัญให้กับยัยอุ้มเสร็จ ก้อเดินไปที่รถ ในใจก้อนึกอยู่ว่าเด๋วเค้าก้อคงจะมา รอก่อนๆ...รถก้อเริ่มออก แล้ว...อะไรกันหวะ ทามไมวันนี้รถแม่งออกเร็วจัง รอก่อนดิวะ รอพี่นารูโตะช้านนนก่อน สังเกตนะนี่เป็นเพียงสิ่งที่ฉันนึกอยุ่ในใจ ฉันชักหมดหวังแล้วสิเนี่ย เราจะไม่ได้เจอเค้าจิงๆหรอ ไม่นะ ไม่ ไม่ !! ฉันนั่งถาวนาไปตลอดทาง... และแล้วฉันก้อนึกขึ้นได้ว่า ยังมีอีกทีที่นึง ซึ่งเค้าอาจจะไปรอที่นั่นก้อได้นะ ที่ี่นั้นก้อเป็นแหล่งรวมนารูโตะ ที่เค้าชอบซื้อมาอ่านบ่อยๆไง ใช่แล้ว!!ดราก้อนบุ๊ค... ละแล้วรถก็จอดรอ...แต่เอ๊ะ ไม่มีแม้วี่แวว ฮือๆ อยากร้องไห้ รถกำลังจะออกแล้ว ฉันหันหน้าหนีออกทางหน้าต่าง แทบยับยั้งอารมณ์เสียใจไม่อยู่ พอรถออกจากดราก้อน ฉันหมดหวังอย่างแรง นี่มันอะไรกัน ขออย่างเดียวไม่ได้ใช่ไม๊ ขอแค่ได้เจอเค้าเป็นครั้งสุดท้ายก้อยังดี ขอให้เค้าขึ้นรถเมลล์คันเดียวกับช้านนน แต่ก้อต้องตกใจเมื่อรถหยุดจอดตรงหน้าร้านถ่ายรูป เพราะว่ามีผู้ชาย2คนยืนโบกรถอยู่.....ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า....นั่นคือเค้า เค้าจิงๆ เค้ากะเพื่อนเค้าเดินขึ้นรถเมลล์คันเดียวกับฉัน ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม นี่คือเรื่องจริง!! เพื่อนเค้าเดินขึ้นมาก่อน มานั่งติดกับฉัน ฉันก้อพยายามขยับให้ได้อีกที่นึง เพื่อนพี่เค้าจะให้พี่นารูโตะนั่ง แต่แล้วเค้าก้อไม่นั่ง เค้ากลับยืน ว๊ายย!!ตายแล้ว พี่นารูโตะยืนอยู่ติดกับฉันเลยนี่หว่า!!! ไอ้เพียวเอ๊ย!!! วันนี้เป็นวันที่เราใกล้ชิดกะเค้ามากที่สุดหรอเนี่ย ว่าไปเพื่อนเค้าก้อหล่อดีกว่า เอิ้กๆ ดีใจหวะ  แต่เอ๊ะ!! วันนี้พี่แกถือโคนันมาน่ะ แล้วนารูโตะละ.... อ่อ เค้าอ่านแต่ปกโคนัน เพราะอีตาเพื่อนพี่แก เอาเล่มไปอ่าน ซะง้าน!! เพื่อนพี่แกก้อดีนะ เรียกพี่นารูโตะให้มานั้งข้างๆ ถ้าเค้ามานั้งนะ เราจะมีความสุขมากกว่านี้ เพราะเพื่อนพี่แกอ่ะ เรียกให้มานั่งติดชั้นเลยแหละ~ แต่ไม่เป็นไรแค่ยืนข้างๆติดกะชั้นแค่นี้ก็มีความสุขมากมายเหลือเกินและ...........เฮ้อ%..........ขอบคุงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย.....ที่ทำให้เราพบกะเค้าจิง ๆ ฉันอยากร้องไห้มาก ไม่ใช่ว่าเสียใจนะ แต่เพราะดีใจมาก ฉันกลั้นยิ้ม นานมาก จนต้องหันออกนอกหน้าต่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าจะหลุดยิ้มออกมาจนน่าสงสัย วันนี้ฉันได้ยินเค้าพูดกับเพื่อนเค้า เสียงเค้าหล่อ เทส์ น่ารัก โอ้ย!!นี่แหละใช่เลย!! ในใจก็นึกอยู่ว่า ฉันจะพูดกะเค้าดีไหมนะ ฉันคิดมาตลอดทาง ฉันอยากหยุดเวลาไว้นานๆอะ แต่มานทามไม่ได้ ทามไมเวลาแห่งความสุขมันช่างผ่านไปเรวจัง ฉันนั่งคิดคำพูดตั้งนาน แต่ฉันก้อไม่ได้พูดกะเค้า เพียงเพราะฉันไม่กล้า....ทำไมนะ ทำไม ใกล้แล้ว ใกล้ถึงที่ที่ฉันต้องลงแล้ว...แต่ฉันก้อไม่พูด...แต่โอ้!!พระเจ้า ฉันว่าฉันดูคนไม่ผิดนะ นอกจากพี่แกจะได้รับฉายา ว่านารูโตะแล้ว วันนี้ฉันให้เค้าอีกฉายานึงละกานว่า......พี่สุภาพบุรุษ.....ไม่น่าเชื่อสายตาว่าเค้าจะช่วยคนแก่หิ้วของลงจากรถ...ฉันละเป็นปลื้ม....โอ้พระเจ้า.. แต่ว่าๆ เวลาของฉัน โอ้ย!ทามไมเราไม่พูดนะ ทามไม ปากมีไว้ทามอะไร ฉันนั่งอึดใจแล้วหันไปกะจะพูดกะเค้า ฉันหันไปหาเค้า แต่เค้ายืนก้มหน้าอยู่.....จนฉันแอบมองเส้นผมเค้า โอ้ย หล่อเป็นบ้า!! ฉันจึงเก็บคำพูดของฉันไว้ในใจ ...เฮ้อ!!ไว้ให้ฉันหน้าด้านกว่านี้แล้วกันนะ แค่นี้ก้อมีความสุขจะแย่อยู่แล้ว แต่ทำไม เวลาฉันมันผ่านไปเร็วเหลือเกินนะ ถึงแล้วหรอเนี่ย ฉันต้องลงแล้ว ในใจก้อลาพี่นารูโตะ...อีกใจก้อไม่อยากลงจากรถเลย แต่ว่าฉันคงต้องไปแล้วนะ –รถจอด—ฉันเดินลงจากรถ แต่แล้วก้ออดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเค้า เป็นการส่งท้าย ฉันแอบดีใจเมื่อฉันเห็นเค้าไปนั่งที่ฉัน อย่างน้อยๆ เราก้อนั่งทีที่เดียวกัน............โอกาสหน้าถ้ามี ฉันจะบอกเค้า ก่อนที่อะไรมันจะสายไปกว่านี้ แต่ฉันไม่อยากจะบอกนะ อยากจะเฝ้ามองเค้าไปอย่างงี้ ถึงเค้าจะไม่รุ้เรยว่า มีคนๆนึงแอบห่วง แอบคิดถึง แอบรอวันที่จะได้เจอเค้า และสุดท้าย “แอบรักเทอหมดหัวใจ”

ปล.ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับพี่คนนึง(ไม่ช่ายพี่นารูโตะ) มานเปลี่ยนไปแล้ว ตั้งแต่คืนวันศุกร์ที่22กันยายน ถึงแม้ว่าฉันจะบอกคนคนนั้นไปว่า พี่ดูเปลี่ยนไปนะ แต่ว่าเค้าไม่ได้เปลี่ยนหรอก ฉันว่า ความรู้สึกฉันเปลี่ยนไปมากกว่า เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ฉันไม่แคร์เค้าเหมือนเมื่อก่อน เพราะการกระทำของเค้า เค้าทำให้ฉันเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฉันไม่สามารถทำให้ความรู้สึกของฉันมันกลับไปเป็นเหมือนก่อน ฉันคิดกะเค้าได้แค่ “พี่ชาย”- - - จบ-- - - -